Inloggen | Contact | Registreren Pravini Music Home Nieuws Biografie Muziek Optredens Foto's Videos Timeline Pers Contact Tour Diary Tour Diary 23-05-2009 The Talking Stick Vandaag was dan echt de allerlaatste show en mijn allerlaatste dag hier in LA. De show in Venice vond plaats in The Talking Stick. Wat leuk was, was dat een paar medewerkers van Bryan Farrish Radio Promotion ook waren komen kijken. Na al die weken mijn muziek gepromoot te hebben en mijn shows te boeken, konden ze nu eindelijk met eigen ogen zien wat ze al die tijd gepromoot hebben haha. Het was gezellig. Voor de show hebben we met z’n allen een heerlijke cheesecake gegeten in het Rose Café, waarna we even op de Boardwalk hebben gelopen, waar Venice bekend om staat. Het is een soort boulevard bij het strand, waar allerlei straatverkopers staan met zelfgemaakte kunst. Dat was heel leuk om te zien. Na een korte wandeling gingen we terug om de auto te pakken naar The Talking Stick waar ik om 18:30 het podium betrad. Het was leuk te zien hoe het publiek met aandacht luisterde naar de muziek en het was voor mij ook genieten, wetende dat dit de laatste show was voor deze tour. Dus alles ging gelukkig goed. De video kunnen jullie hieronder checken. Morgen vertrek ik om 05:00 van het hotel richting LAX om weer het vliegtuig te pakken terug naar huis. Het is een lange reis geweest met veel avonturen, veel mensen ontmoet, veel plekken geweest waarvan het altijd de vraag was waar ik terecht zou komen. Maar het was een hele mooie reis en voel me trots dat ik dit heb kunnen doen. Lieve mensen, dit is dan mijn laatste bericht vanuit Amerika voor dit jaar. Ik hoop dat jullie door het lezen van dit alles de reis met mij hebben kunnen meebeleven. Ik zie jullie weer in Nederland! 22-05-2009 Laatste vrijdag! Vandaag heb ik de tijd genomen om de laatste souvenirs te kopen op Hollywood Boulevard. In de namiddag heb ik de nieuwste film van de Wayans Brothers (makers van Scary Movie) gezien in de bioscoop, getiteld Dance Flick. Het is een parodie op de vele dansfilms die zijn gemaakt: Save the Last Dance, Fame, Step Up, You Got Served en nog een paar anderen. Het is best een grappige film als je weet welke films ze bespotten, maar ik vond het niet echt geweldig grappig. Maar het was in ieder geval leuk om de films te spotten. In de avond heb ik mij voorbereid voor de laatste show van deze tour! Morgen treed ik op in The Talking Stick in Venice, wat ongeveer een half uur rijden is. Dus dat wordt weer spannend! 21-05-2009 Viento Y Agua Omdat ik vandaag een optreden had in Long Beach, wat ongeveer een half uur rijden is van LA, heb ik voor de dag een auto gehuurd. Een taxi zou namelijk heel duur worden, dus was een auto het handigst. Maar voor het optreden in de avond had ik eerst nog een schrijfsessie met Rusty. We willen namelijk al heel lang een nummer samen schrijven, maar zijn er nooit aan toe gekomen. En omdat ik vandaag toch de auto had en hij mee zou gaan naar de show, hebben we meteen een schrijfsessie ervan gemaakt. Dus om 15:00 stond ik voor de deur, met mijn keyboard in de auto. Gelukkig had Rusty een versterker, waarop we het keyboard konden aansluiten. En na een korte jam op de keyboard kwamen er al snel melodieën en harmonieën uit die leidden tot een mooi nummer. Het gaat over jammen op oude liedjes, die herinneringen terugbrengen van goede tijden. Hoewel we het niet konden afmaken in verband met de tijd, is het wel de bedoeling deze track op te nemen en mee te nemen voor één van mijn projecten. Na de schrijfsessie was het tijd om ons klaar te maken voor de show en de rit naar Long Beach te maken. Nou, wat normaal een half uur tot drie kwartier zou moeten duren, duurde dus twee uur. File! Heel hinderlijk. Maar ja, gelukkig was ik wel op tijd voor de show. Het optreden was in een groot koffiehuis, genaamd Viento Y Agua en had een hele leuke sfeer (en lekkere cupcakes moet ik toevoegen hihi!). De posters die ik had gestuurd hingen al aan de muur. En na de set van een singer/songwriter op gitaar was aan mij de beurt om het podium te betreden en 8 liedjes ten gehore te brengen. Het was een relaxt en aandachtig publiek en een goede show, dus ben erg tevreden. De terugrit ging gelukkig een stuk sneller dan heen. Voor morgen staat de laatste souvenirshopping gepland. Zaterdag is dan echt de laatste show van de hele tour. Zondagochtend vertrek ik weer richting Nederland. Maar nu nog even genieten van de laatste dagen in LA. 20-05-2009 Tsunami Café Op deze woensdagavond heb ik deelgenomen aan de open mic in het Tsunami Cafe. Dit is een klein café gelegen op Sunset Boulevard met een hele gezellige sfeer. Mooie muurschilderingen, mooie bankjes aan de zijkanten en zelfs een klein winkeltje in het café met allerlei spulletjes als wierook, zeep en andere spulletjes. Om 19:00 kwam ik aan en schreef me in voor de open mic. En rond 19:30 begon de open mic avond. Ik was één van de drie muzikanten van die avond. De rest van de avond werd gevuld door allerlei stand up comediens die niet echt grappig waren. Gelukkig kregen ze maar 5 minuten, want dat was al voldoende voor mij…haha. De ene muzikant was een heel apart figuur die volgens mij groot fan is van Ozzy Osbourne: lang zwart haar (wat overigens een pruik was), een zwarte zonnebril, zwarte laarzen en een zwarte rok. Hij bracht twee nummers ten gehore op de gitaar met teksten als: “black women, latin women, asian women…all want white babies…” Right…Heeeeeeeel…apart. Laat ik het daar maar bij houden hahaha. Ik was de eerste muzikant van de avond en deed twee tracks: Love Flow en I Give You Music. Het geluid was heel slecht, helaas. De boxen konden het geluid van de keyboard niet aan. Ik moest me vooral op de piano echt inhouden, anders dan hoorde je meer ruis dan muziek. Maar gelukkig was het publiek wel enthousiast en daar gaat het om. De avond werd afgesloten met een Braziliaans duo, genaamd Molasses. Zij waren heel goed en het was echt een genot om naar hen te luisteren. Dus het was een aparte avond, maar ik heb het wel naar mijn zin gehad. Morgen volgt weer een optreden, ditmaal in Long Beach waar ik een set van 40 minuten zal doen. Jullie lezen het morgen weer hier! 19-05-2009 The Late Late Show with Craig Ferguson Vandaag heb ik een televisieopname meegemaakt van “The Late Late Show with Craig Ferguson”. De show is een productie van CBS, net zoals CSI en American Idol. Dat was best een belevenis haha. Ten eerste had ik een “gratis” kaart gekregen afgelopen zaterdag toen ik naar de Santa Monica Pier was geweest. Volgens deze kaart kon ik andere mensen meenemen en dan gratis naar de show gaan. Ik had voor de zekerheid gebeld of ik inderdaad met die kaart binnen zou komen. Toen zei de dame aan de andere kant van de lijn dat mijn kaart geen garantie was dat ik binnen zou komen. Ik moest sowieso in de rij staan, en wie het eerst komt die het eerst maalt. Dus ok, ik ging met Rusty om 14:30 in de rij staan. Om 15:00 zou de studio haar deuren openen. We hadden een goede plek in de rij, dus het zag er goed uit. Totdat de deuren open gingen en wij het nummer 4 op onze pols gestift kregen. Wat bleek, de mensen met reserveringen gingen voor en als er dan genoeg plek over was, dan pas zouden ze kijken of er voor ons plek was. Nou goed, wij besloten die kans te nemen en namen plaats op de bank voor nummer 4. Nadat iedereen door de beveiliging was (mobieltjes werden ingenomen en konden na de opname weer opgehaald worden), kregen we te maken met de “warm up guy”. Dat is dus iemand die het publiek warm maakt, zodat we extra had klappen en lachen als Craig Ferguson een grap maakt. Nadat hij het publiek had opgewarmd, werd iedereen geleid naar de echte studio waar alles opgenomen zou worden. Op dat moment werden de mensen geteld en gelukkig was er genoeg plek voor de nummers 4, dus yay! We mochten naar binnen. Na een aantal trappen te hebben beklommen kwamen we eindelijk de studio binnen. Deze was heel klein. Alles lijkt natuurlijk veel groter op televisie haha. Maar het publiek bestond uit ongeveer 100 mensen. De artiest van de dag was Gavin DeGraw, die twee hele mooie nummers op de piano ten gehore bracht. In Nederland is hij volgens mij het meest bekend van de titelsong van de serie One Tree Hill, met de track I Don’t Wanna Be. Hij was echt goed! De gasten van de avond waren Kathy Griffin en Nelson George. Kathy Griffin is die kleine roodharige dame die in Suddenly Susan speelde en ook een rolletje had als zuster in de clip van Eminem…”Will the real slim shady please stand up.” Nelson George is een auteur en regisseur die veel met hiphop heeft gedaan. Voor mij was dit leuk, omdat ik een paar van zijn boeken heb gebruikt voor mijn eindscriptie. Dus het was leuk om hem op de bank te zien bij Craig Ferguson. En natuurlijk was de leading man van de avond ook leuk. Craig Ferguson is grappiger als hij improviseert, dan als hij zijn al bedachte grappen vertelt. De momenten dat hij gewoon zei wat in hem opkwam, die waren het leukst. De hele opname duurde niet langer dan een uur, maar het was zeker leuk om mee te maken. Ik heb genoten! 18-05-2009 North Vermont Avenue Ik wilde deze avond de comedy avond checken in het hotel. Ze hebben namelijk elke maandagavond allerlei stand up comediens in de bar van het hotel, dus besloot ik ze te gaan checken. Maar toen ik in de bar kwam was er bijna niemand. Er was niet echt een sfeer en ik was niet helemaal op mijn gemak dus besloot ik maar weer de lift in te stappen en terug te gaan naar mijn kamer haha. Toen heb ik Sex & The City gekeken, wat me een stuk leuker leek dan die comedy avond. Overdag ben ik North Vermont Avenue afgelopen. Tot nu toe heb ik altijd de linkerkant afgelopen om de bus op Santa Monica Boulevard te pakken. Maar ik besefte me dat ik nooit de rechtkant heb verkend, dus ben ik vandaag de andere kant van North Vermont Avenue gaan checken. En ik ben blij dat ik dat gedaan heb, want ik liep langs allemaal kleine leuke winkeltjes. Ik heb ook een leuke nieuwe broek gekocht in een winkel met een Koreaanse dame achter de kassa. Omdat ik met creditcard betaalde vroeg zij om mijn legitimatie, dus liet ik haar mijn rijbewijs zien. Toen ze zag dat het geen Amerikaans rijbewijs was vroeg ze waar ik vandaag kwam, dus zei ik: “Holland”. Check haar reactie dan: “Holland? Holland? Hiddink! Hiddink! Hidding is my hero!” Hahaha, ze was zeker een voetbal fan! Echt heel grappig, haar ogen werden helemaal groot en ze werd helemaal blij. Dus dat was mijn ervaring van de dag haha. Morgen ga ik met Rusty naar de televisie opname van de talkshow “The Late Late Show with Craig Ferguson”, dat wordt opgenomen in de CBS studio. Morgen meer daarover! 17-05-2009 Farmer's Market, The Grove en Earthquake! Ok, LA klinkt leuk en aardig. Heerlijk weer, bekend om de zogenaamde glitter en glamour, heel leuk allemaal. Totdat je op je hotelkamer zit en de hele kamer in een keer begint te schudden. Uhuh, AARDBEVING! Ik heb vandaag mijn eerste (en hopelijk mijn laatste) aardbeving meegemaakt. Gelukkig duurde het niet zo lang. Tegen de tijd dat ik doorhad dat het een aardbeving was en naar een deurpost wilde rennen (ik heb dat in films gezien, dat je onder de tafel moet schuilen of in een deurpost, thank you Hollywood!), was het al voorbij. Maar ik was wel geschrokken, hoor! Het is een hele rare ervaring. Ik zat op mijn bed en voelde de kamer schudden. Eerst dacht ik dat mensen buiten aan het werk waren met een drilboor ofzo, en dat ik dat voelde. Maar ik hoorde niks en het was ook al donker, dus dat was ook niet logisch. En ik voelde echt het hele gebouw schudden. Toen ik mij bedacht dat het waarschijnlijk een aardbeving was, was het gelukkig dus voorbij. Het was niet hevig, alles in mijn kamer staat nog op zijn plek haha. En ik belde de receptie om te checken of mijn vermoeden juist was, en dat was dus zo. Ik ben wel de hele avond stand by gebleven, want ik was echt geschrokken. Maar ben inmiddels bekomen van de schrik. Voor deze (letterlijke) opschudding heb ik in de middag de Farmer’s Market bezocht. Dit is eigenlijk een gewone markt, erg vergelijkbaar met de markt in Den Haag, alleen ietsje sjieker. Ze verkochten vanalles: fruit, thee, groenten, noten, souvenirs. Het had een gezellige sfeer met veel eettentjes ook. Daarna ben ik naar The Grove geweest, wat aan de overkant is van de Farmer’s Market. Dat is een soort mall in de open lucht, maar het heeft een beetje de sfeer van een pretpark met gezellige bestrating, een grasveldje en een treintje dat door The Grove rijdt (van het ene eind naar het andere eind, volgens mij duurt de hele rit één minuut haha). Maar het heeft een hele leuke sfeer. Er speelde een live band allerlei old school liedjes. Ik ben ook de Abercrombie & Fitch winkel binnengestapt in The Grove. Volgens mij zijn er in Nederland geen filialen van deze winkel, maar dit is echt een aparte winkel. Er zit een heel concept achter. Ten eerste spuiten ze die hele winkel onder met hun parfum voor mannen, genaamd Fierce. HEERLIJK! Serieus, alleen al om die geur stap je die winkel binnen. Want je ruikt die winkel dus al van een paar meter verderop. In dit filiaal staat er bovendien een halfnaakt mannelijk model die je begroet als je de winkel binnenstapt. Heel apart haha. En de hele winkel is afgeschermd van buiten dus binnen is het donker (maar licht genoeg om de kleding te bekijken natuurlijk) en er speelt luide muziek. Het is echt alsof je in een discotheek bent. En natuurlijk zegt het mannelijk model je ook weer gedag als je de winkel verlaat. Ik kan dus zeggen dat mijn dag vandaag echt eentje van Los Angeles was. Farmer’s Market, Hollywood glamour van Abercrombie & Fitch in The Grove en een aardbeving. Welcome to LA! 16-05-2009 Santa Monica Pier: 100ste verjaardag Vandaag was de 100ste verjaardag van de Santa Monica Pier en dus heb ik de bus gepakt naar Santa Monica. Nou, de pier daarzo is net een kleine kermis. Gezellig! Allerlei winkeltjes en kermisattracties en natuurlijk lekker weer. Voor de viering van het 100-jarige jubileum was er aan de andere kant van de pier een speciale Sideshow georganiseerd, wat inhield dat er de hele dag allerlei circusachtige artiesten zouden optreden. Als ik de folders mag geloven heb ik ’s werelds beste hoela hoeper gezien, Matt Plendl, een groep van vrouwelijke martial arts danseressen, de Kung Fu Femmes, een maestro extraordinaire die ging jongleren, genaamd Frank Oliver en nog vele andere artiesten. Het was een gezellige dag met allerlei figuren die je alleen in Los Angeles zal tegenkomen. Check de foto maar… 15-05-2009 Universal Bar, North Hollywood Het optreden in de Universal Bar zit erop! Vraag me niet hoe. Het was een lange dag haha. Het begon om 15:00 toen ik een sms-je kreeg van de dame die mij had geboekt: Xanthia. In het sms-je stond dat ik niet moest vergeten om mijn apparatuur mee te nemen en mijn microfoon met draden en al. Dit in verband met hun PA systeem dat alleen zang zou aankunnen. PROBLEEM! Ten eerste had ik niet mijn eigen microfoon meegenomen. Alle plekken waar ik tot nu toe heb opgetreden was altijd een microfoon aanwezig. Ten tweede had ik geen versterker voor mijn keyboard meegenomen, omdat dit te veel bagage zou zijn voor mij alleen om te dragen. Dus was het nog maar de vraag of mijn keyboard überhaupt wel gebruikt kon worden voor het optreden. OPLOSSING? Xanthia ging kijken of ze een microfoon van één van haar vrienden kon lenen. Ik had besloten om online te kijken of ik ergens eentje kon huren, maar dat bleek uiteindelijk te duur. Daarnaast maakte ik voor de zekerheid een CD met 6 instrumentale tracks, zodat ik altijd nog kon zingen op muziek, mocht die keyboard het niet doen. Gelukkig had Xanthia via een vriend een mic kunnen regelen, dus ging de show door. Om 19:00 pakte ik daarom de taxi richting Universal City in North Hollywood waar de bar gelegen was. Toen ik binnenkwam zag ik dat er gelukkig een klein podium was, waarop ik zou plaats nemen later op de avond. Achter de bar stond een vrolijke dame met felroze haar en allemaal gekleurde tatoeages, dat was dus Xanthia. Een hele aardige, gezellige en vriendelijke dame. Xanthia leidde me meteen naar het podium om alles op te zetten en te checken of de keyboard het deed op hun sound system. En gelukkig! Hij deed het. Ook al was het geluid niet denderend, alles deed het in ieder geval. Xanthia vertelde me dat mijn optreden een nieuw iets is wat ze deden op de vrijdagavond. Normaal begint om 21:00 hun karaoke avond en valt er tussen 19:00 en 21:00 niet veel te beleven, dus hadden ze besloten artiesten te laten optreden in die tussentijd. Ik zou om 20:00 opgaan. Maar het feit dat ze dit voor het eerst probeerden was wel duidelijk, want er was bijna niemand! Haha, tja, het hoort er allemaal bij. Hoewel er dus weinig tot geen interactie was, moet ik wel zeggen dat Xanthia de hele avond gejuichd heeft, dus ik heb in ieder geval één persoon vermaakt haha. Dat was dus de Universal Bar in North Hollywood. Hieronder kunnen jullie de video checken van de avond. Ik ben benieuwd waar het volgende optreden mij brengt! 14-05-2009 Rustdag II Voor mijn tweede rustdag heb ik weer een tripje gemaakt naar La Brea, waar ik meteen een paar boodschappen heb gedaan voor de komende week. De middag heb ik weer doorgebracht met mijn boek en mijn geliefde moccha frappuchino bij Starbucks. In de avond kon ik als Grey’s Anatomy fan genieten van een twee uur lang durende season finale van de serie. Voor morgen staat het optreden in de Universal Bar op het programma. Daar zal ik een set van 30 minuten doen, waarna een karaoke avond volgt, dus wie weet wat er van de avond zal worden. Jullie lezen het morgen! 13-05-2009 Rustdag I Vandaag en morgen zijn mijn rustdagen voordat het optreden van aanstaande vrijdag plaats vindt in de Universal Bar in North Hollywood en de andere optredens die staan voor volgende week. Daarom breng ik de tijd door met mijn ipod en mijn boek sTORI TELLING, geschreven door Tori Spelling, de actrice die bekend is geworden als Donna Martin in Beverly Hills 90210. Vroeger was ik een hele grote fan van die serie. Ik had posters van de hele cast op mijn kamer en keek elke week trouw naar de serie. Ik was wel benieuwd naar haar levensverhaal en wat zich allemaal achter de schermen heeft afgespeeld en ze heeft inderdaad interessante dingen te vertellen. Leuk is ook dat ik sommige plekken ken in het boek, omdat ze is opgegroeid in Los Angeles. En nu ik hier ben en ik heb die plekken bezocht is het leuk om dat zo terug te lezen in het boek. In de avond heb ik de season finale van America’s Next Top Model gekeken. Ja, ik schaam me niet om te zeggen dat ik echt van die serie hou. Alleen hierzo in de States lopen ze volgens mij 3 seizoenen voor (of eigenlijk moet ik het andersom zeggen, in Nederland lopen we 3 seizoenen achter). Dus in de aflevering van vandaag heb ik de winnares van dit seizoen en van vorig seizoen gezien (die was te gast). Oeps! Normaal wil ik dat soort dingen nooit weten, ik vind het spannend om de wedstrijd te volgen en te kijken wie er uiteindelijk wint. Maar ik kon de verleiding niet weerstaan ANTM hier ook te checken. Ik heb in ieder geval genoten! Dat was het voor vandaag, morgen meer! 12-05-2009 Tribal Café Vandaag heb ik dan een tweede poging ondernomen om de open mic avond te bezoeken in de Tribal Café en ik kan met trots zeggen dat het ditmaal wel gelukt is en het een geslaagde avond was! Deze avond werd ik vergezeld door Rusty, die later op de avond ook zijn talent zou tonen (alleen wist hij dat toen nog niet hihi, maar kom ik zo op terug). Om 18:45 vertrokken we richting Tribal Café, ditmaal met de taxi, aangezien de bus vorige keer niet zo’n succes was. Het café had een hele leuke, relaxte, intieme en artistieke sfeer. De open mic werd gehost door een acteur genaamd Sebastian. En ik mocht de avond om 20:30 openen met 4 tracks op mijn keyboard. Het was niet druk, maar wel gezellig. De mensen waren supportive en genoten van de muziek. Na mij trad een rapper op die leek op Sean William Scott (die acteur die Stifler speelt in American Pie) en klonk als Eminem’s Slim Shady. Maar hij was goed! Daarna was er de gelegenheid wat te jammen, alleen had ik mijn keyboard al opgeborgen en waren en geen andere instrumenten beschikbaar, dus werd het een a capella jam (dus zonder instrumentale muziek). En aangezien Rusty en ik altijd a capella jammen moedigde ik hem aan het podium op te gaan en wat te zingen. Dat wilde hij wel, maar alleen als ik achtergrond voor hem zong, dus deden we dat! Samen zongen, zoals we altijd in het verleden hebben gedaan, We Belong Together van Mariah Carey. Nu eindelijk voor het eerst op het podium. Leuk! Dus het was een geslaagde muzikale avond met veel positieve vibes en gezellige mensen. Hieronder de video van mijn optreden in de Tribal Café. 11-05-2009 Apple! Op deze maandagavond heb ik kunnen genieten van heerlijke live muziek in Apple, een restaurant/lounge in West Hollywood. En ik kan maar één ding zeggen: WOW! De band was echt heel goed. Ze speelden allemaal oude maar ook nieuwe soul liedjes en ze hadden allerlei gastzangeres en zangeressen die een paar nummers deden. Met drie muzikanten in de blazersectie was de band helemaal compleet. Ik heb echt genoten van hun optredens en ook het publiek was heel relaxt met veel positieve energie. Het enige rare was dat er heel veel banken waren om op te zitten, maar het niet toegestaan was daar te zitten! Maar het was wel een rare ervaring om met een drankje in mijn hand bij de bank te staan, die er overigens heel aantrekkelijk uitzag, en daar niet te gaan zitten. I guess it’s a Hollywood thing? Hihi, ik heb in ieder geval een leuke avond gehad en kijk uit naar morgen, mijn tweede poging tot open mic night! 10-05-2009 Beverly Center Mall Omdat ik gisteren niet de kans had de Beverly Center Mall te checken heb ik vandaag de tijd genomen om te shoppen in de Beverly Center. Na een lunch op de food court heb ik de winkels afgestruind op zoek naar nieuwe topjes. Na anderhalve maand op reis te zijn, begonnen de topjes in mijn koffer een beetje te vervelen en was ik toe aan iets nieuws hihi. Na 2 uur shoppen was ik gelukkig geslaagd. Wat goed uitkomt, want komende week staat eindelijk het eerste optreden gepland, namelijk op vrijdag 15 mei in de Universal Bar in North Hollywood, waar ik een set van 30 minuten ga doen. Ook ga ik op dinsdag weer een poging wagen de open mic night van de Tribal Cafe te bezoeken. Dus jullie zullen hier meer over lezen komende week! 09-05-2009 Avondje uit Op deze zaterdag heb ik de bus gepakt naar de Beverly Mall Center, de mall waarin Rusty werkt voor MAC, het make up merk. Daar ontmoette ik hem om 18:00, waarna we samen wat gingen eten voor onze avond uit. Toen ik daar aankwam, vertelde Rusty enthousiast de Chaka Khan (ja, DE Chaka Khan van I’m Every Woman, Ain’t Nobody en vele andere classics), gisteren zijn winkel binnenliep en hij haar een uur lang heeft geholpen met make up uitzoeken! Leuk! En ik moest natuurlijk een dag later zijn winkel komen checken en Chaka Khan mislopen haha. Maar was leuk om te horen, zo zie je dat je al die sterren zo kan tegenkomen in LA. Na ons etentje zijn we naar Rusty’s huis gegaan om ons klaar te maken voor de avond. Rusty was namelijk uitgenodigd voor een modefeest in Hollywood, maar hij kende degene die hem had uitgenodigd niet zo goed, dus was het toch spannend waar we terecht zouden komen. Na 2 uur haar en make up waren we allebei glammed up en pakten we de taxi naar Hollywood. Eenmaal aangekomen bij de club genaamd Kress, zagen we dat er een enorme rij stond. Rusty probeerde zijn contactpersoon te bellen, maar die deed heel vaag. Het publiek dat daar kwam gaf ook niet echt een goeie vibe, dus na een tijdje wachten besloten we het maar voor gezien te houden. Dus uiteindelijk pakte Rusty weer een taxi naar huis en ik een taxi naar het hotel en dat was mijn eerste zaterdagavond in LA. HAHAHA!! Erg he, maar we hebben ons wel vermaakt hoor. Zo maak je nog eens wat mee… 08-05-2009 Bryan Farrish Radio Promotion Vandaag heb ik de hele dag doorgebracht in Santa Monica, waar ik de mensen van Bryan Farrish Radio Promotion heb bezocht. Deze mensen hebben vanaf maart elke week allerlei venues gebeld in de verschillende steden die ik heb bezocht voor mijn tour, om mijn shows te boeken. Dankzij hen heb ik de shows kunnen doen die ik tot nu toe heb gedaan. Het was leuk om hun kantoor binnen te lopen en mijn CD’s op hun stapel te zien. Het was ook duidelijk te zien (en al eerder te horen over de telefoon) dat deze mensen echt plezier hebben in wat ze doen en dat ook weten over te brengen naar anderen. Na iedereen op het kantoor ontmoet te hebben zijn we met de groep die zich voor mijn tour heeft ingezet uit lunchen gegaan. Wat leuk was dat we op weg naar het restaurant allemaal gebouwen passeerden van grote bedrijven, zoals Yahoo, Universal, MTV Networks en ook het oude Sony gebouw. Na de lunch kreeg ik een lift terug naar het hotel, wat leuk was omdat ik door middel van de autorit ook een soort tour kreeg. We reden langs de Santa Monica promenade, het strand en de pier. Daar hebben ze zelfs een kleine kermis met een achtbaan, wat er leuk uitzag. Alleen heb ik me laten vertellen dat die achtbaan heel langzaam is haha, ik heb het zelf niet kunnen uitproberen, helaas. Maar ik ben blij dat ik iedereen nu eindelijk in levende lijve heb ontmoet en bij elke stem een gezicht kan plakken. Hieronder kunnen jullie zelf de crew zien van Bryan Farrish Radio Promotion. 07-05-2009 Hollywood Boulevard Zo, vandaag heb ik lekker de tijd genomen om Hollywood Boulevard af te struinen. Na de bus te hebben gepakt op Santa Monica Boulevard & Vermont, stapte ik uit bij Vine street. Vanaf daar ben ik gaan lopen naar Hollywood Boulevard, die parallel loopt aan Sunset Boulevard en Santa Monica Boulevard. Op weg naar Hollywood heb ik een tussenstop gemaakt bij FedEx, waar ik de posters voor mijn optreden op 21 mei heb laten drukken. Deze worden morgen verzonden naar Viento Y Agua in Long Beach, waar ik dus 21 mei een optreden zal geven. Na deze stop heb ik de Walk of Fame bewandeld en de handafdrukken bewonderd bij de Grauman’s Chinese Theatre. Ook heb ik de vele winkeltjes bezocht, wat echt leuk is op Hollywood Boulevard, omdat heel veel winkeltjes van die rekwisieten uit films verkopen en echt een beetje de magie van film met je delen. Ook zie je van die look-a-likes over straat lopen. Vandaag zag ik Elvis Presley en Marilyn Monroe. Na drie uur gewandeld te hebben ben ik eindelijk terug gegaan naar het hotel en heb ik mijn voeten de nodige rust gegeven. Morgen ga ik naar Santa Monica waar ik een afspraak heb met Bryan Farrish Radio Promotion. Dit boekingskantoor heeft de shows voor mij hier in Amerika geregeld. Morgen ontmoet ik ze na veel email communicatie voor het eerst in persoon, dus dat wordt weer spannend! 06-05-2009 Amoeba Music en Rollerskating De buurt waarin mijn hotel is gelegen heeft mij tot nu toe niet echt het gevoel gegeven dat ik in Los Angeles ben. Maar na een dagje Sunset Boulevard en Hollywood Boulevard is dat gevoel nu zeker aanwezig. In de middag heb ik de bus gepakt richting Sunset Boulevard waar ik de muziekwinkel Amoeba wilde bezoeken. Deze muziekwinkel is zoooo groot, en goedkoop! Dus ik ben daar wel even zoet geweest met het zoeken naar muziek. Ik vind het zo heerlijk om door een muziekwinkel te lopen en op zoek te gaan naar goede muziek. Na mijn middagje Amoeba is Rusty mij tegemoet gelopen en zijn we naar Hollywood Boulevard gelopen met de befaamde Walk of Fame. Ik heb alleen niet echt de tijd genomen om rustig te wandelen en alle sterren op de stoep te bewonderen, dus ga ik zeker nog een keertje terug. In de avond had Rusty mij uitgenodigd om te gaan rollerskaten. Het was een speciale disco avond, dus dat was gezellig. Na mijn rollerskating ervaring in Miami ging deze avond een stuk soepeler. Ik ben gelukkig niet gevallen en heb kunnen genieten van de muziek en het gezelschap. Al met al dus een geslaagde dag in LA. 05-05-2009 Los Angeles verkennen Vandaag heb ik een deel van Los Angeles kunnen verkennen. Na een goed wafelontbijt in het hotel pakte ik de bus richting West Hollywood, waar ik Rusty zou ontmoeten. Daar hebben we geluncht, een beetje rondgewandeld en natuurlijk bijgekletst. De middag hebben we afgesloten met een Million Dollar Shake van Millions & Milkshakes. Het concept van deze tent is wel grappig, omdat ze hun milkshakes hebben vernoemd naar allerlei celebrities. Zo hebben ze de Britney Shake, de Brangelina Shake, de Paris Shake en nog een paar anderen. En dan hebben ze allerlei ingrediënten die ze door elkaar mixen. Nou, mijn keuze voor vandaag was de Million Dollar Shake. Deze bevatte Ferrero Rocher chocolaatjes, aardbeien, ijs en nog een paar anderen ingrediënten. Maar ik ben er dus achter gekomen dat deze ingrediënten afzonderlijk heel lekker zijn, maar als je ze mixt tot één milkshake…VIES! Dus ja, dat was niet zo’n succes voor mij helaas. I’m going to stick with Starbucks, thank you! Hihi. In de avond wilde ik een open mic checken in de Tribal Cafe. Helaas moet ik hier meer letten op de busroutes en de tijden wanneer het donker wordt, omdat ik hier alleen ben. Ook is het veel moeilijker dan in New York om een taxi te krijgen, je ziet ze hier nauwelijks. Dus ik had de Tribal Cafe gebeld voor de busroute. Om 19:00 vertrok ik van het hotel, zodat ik voor 20:00 daar zou aankomen en dus voor het donker daar zou zijn (hier wordt het om 20:00 al donker). Maar helaas duurde het een kwartier voordat de bus kwam. En toen ik eenmaal op de bus zat en na 20 minuten nog steeds niet was aangekomen op de juiste stop besloot ik uit te stappen en weer richting het hotel te gaan, omdat het al donker begon te worden. Na weer een kwartier wachten op de bus terug, kwam ik uiteindelijk om 21:00 aan in het hotel. Dus het was een lange trip zonder muziek. Na de google map gecheckt te hebben zag ik ook dat de busroute die ik had doorgekregen van de Tribal Cafe van geen kanten klopte, dus dat verklaart ook veel. Helaas, de eerste avond is niet gegaan zoals gepland. Ben benieuwd wat me morgen te wachten staat… 04-05-2009 Laatste stop: Los Angeles! Ik ben eindelijk gearriveerd in Los Angeles! De laatste stop van deze tour! Om 13.00 in de middag heb ik de trein vanuit San Diego gepakt richting LA. Dat was een rit van 2 uurtjes, dus dat viel naar Amerikaanse begrippen erg mee. Vanuit het treinstation heb ik een taxi gepakt naar het hotel in Hollywood, waar ik de komende drie weken zal verblijven. Omdat ik hier voor een langere periode blijf was ik wel benieuwd naar de kamer, maar ik ben heel erg blij met hoe alles eruit ziet. De kamer is ruim, netjes en comfortabel. Na aankomst ben ik de buurt een beetje gaan verkennen en de buurt is helaas iets minder. Er zijn wel veel winkeltjes en restaurantjes waar je wat kan halen, maar een mooie buurt is het niet. Gelukkig kan ik hier gebruik maken van busvervoer (in New York was de metro de manier om je door de stad te bewegen, hier is dat de bus). Morgen heb ik afgesproken met Rusty, die jullie je misschien kunnen herinneren van de video van het optreden in Camaradas in New York. Hij was toen toevallig ook in New York en deed een gastoptreden tijdens de show. Rusty woont in Los Angeles en heb ik leren kennen in de periode dat ik op Berklee College of Music zat. Morgen gaat hij me een beetje laten zien waar ik allemaal kan gaan, hoe ik daar kan gaan en natuurlijk gaan we oude Berklee herinneringen ophalen. Morgen meer! 03-05-2009 Meeting Mighty Quinn op de laatste dag in San Diego! Op mijn laatste dag in San Diego heb ik het rustig aan gedaan. Vandaag heb ik ook eindelijk één van de producers ontmoet met wie ik heb samengewerkt voor mijn album Pravision: Mighty Quinn. Mighty Quinn heeft de intro en de track The Choice geproduceerd en heeft een meer experimentele vibe in zijn muziek. Ik had hem eerder over de telefoon gesproken, maar vandaag dus voor het eerst ontmoet. En het is leuk om de persoon met wie je twee mooie tracks hebt gecreëerd na veel online communicatie dan eindelijk in levende lijve te ontmoeten. Het was leuk om te zien om de energie die hij in zijn muziek overbrengt ook in zijn persoon te zien is. Hij liet me ook een paar nieuwe tracks horen van projecten waar hij nu mee bezig is, inclusief eentje die hij in gedachten had voor een nieuwe samenwerking met mij. Dus ik kijk uit naar de nieuwe beats als ik terug ben in Nederland. Later op de dag heb ik rustig de tijd genomen om in te pakken voor morgen. En in de avond heb ik de nieuwe X-Men film gezien (Wolverine). Dat was echt een goeie film! Normaal hou ik niet zo heel erg van actiefilms, maar ik was echt onder de indruk van deze. Zeker een aanrader. Morgen pak ik de trein naar Los Angeles, waar ik drie weken zal verblijven. Laatste stop! 02-05-2009 Dagje Downtown Vandaag ben ik downtown geweest en heb een bezoekje gebracht aan Seaport Village, een gezellig klein centrum van winkeltjes, restaurantjes en natuur dichtbij de haven. Na een wandeling in Seaport Village zijn we naar de Gaslamp District geweest, wat meer een winkelstraat is met allemaal restaurants en winkels. Grappig om te zien was allemaal groepjes jongeren in hun galajurken, omdat dit weekend blijkbaar prom is (gala voor eindexamenkandidaten). Ook zag je soms limousines langsrijden, was leuk om te zien. De avond hebben we afgesloten met een toetje bij Extraordinary Desserts. Nou, dat is dus blijkbaar een hot spot, want de wachttijd was 40 minuten!!! Maar gelukkig konden wij na 20 minuten al naar binnen. Nou, de toetjes daar zijn dus superluxe en superlekker hihi. Ik heb een chocolate truffle covered loaf genomen met aardbeiden. Hmmm…Great way to end a Saturday night. 01-05-2009 Vrij(e)dag in San Diego Het is alweer 1 mei vandaag, een nieuwe maand…eind van deze maand vertrek ik weer richting Nederland. Maar niet voor mijn stop in Los Angeles, waar ik maandag naartoe ga. Dit weekend is dus mijn laatste (en eerste en enige haha) weekend in San Diego. Op deze vrijdag heb ik weer een bezoekje gebracht aan Fashion Valley waar ik geluncht heb. Ik wilde ook mijn geliefde Moccha Frappuchino halen bij Starbucks, maar die was helaas gesloten wegens renovatie (misschien een teken van het universum…? Hihi). Dus besloot ik de mokka ijskoffie bij een andere koffietent te halen. Maar helaas is dat niet goed bevallen en moet ik toch tot de conclusie komen dat Starbucks mijn favoriet blijft. Ik heb vandaag ook eindelijk het zwembad kunnen uitproberen van het hotel. En op de website staat “heated pool”, dus had ik mij voorbereid op een lekker warm bad. Maar nee hoor, het was IJSKOUD! Ik heb geprobeerd nog een paar rondjes te zwemmen, hopende dat de kou zou wennen, maar dat was helaas niet het geval. Dus ben ik snel terug gegaan naar mijn kamer en heb ik een warme douche genomen om weer tot normale lichaamstemperatuur te komen. En dit in Californië! Haha. Maar toen ik later op de avond langs het zwembad liep zag ik een jacuzzi pool, die ik niet eerder had opgemerkt. Dus waarschijnlijk bedoelden ze die…Balen. Ik wil hier trouwens wel iets zeggen over de schok die ik gisteren heb gekregen door het nieuws vanuit Nederland. Ik heb hier namelijk niet echt het nieuws kunnen volgen, maar mijn moeder lichtte mij in over de aanslag op de koninklijke familie. Ik heb de beelden op internet gezien en ben echt geschokt. Het is best raar om hier te zitten en zo erover te lezen terwijl dit alles gebeurt in het land waar je woont, wetende dat zoiets nog nooit eerder is voorgekomen. Ik vind het heel erg, zeker voor degenen die zo onverwachts een familielid of vriend(in) hebben verloren. Tot zover mijn ervaringen en gedachtes van vandaag. Morgen meer over mijn dagje Downtown in San Diego. 30-04-2009 Open Mic Night in Rebecca's De tweede open mic night van deze week die ik heb bezocht vond plaats in Rebecca’s, een ruim en gezellig koffiehuis met een groot podium waar allerlei verschillende soorten artiesten het podium betraden, waaronder ik. Normaal mogen de artiesten twee nummers doen, maar omdat ik de enige Europese artiest was die daar optrad kreeg ik een extra nummer, wat heel aardig was van ze vond ik. De zes artiesten die voor mij optraden hadden meer een folk, bijna country-achtige sound, dus was ik een beetje gespannen. Volgens mij was ik de jongste en enige R&B/Soul singer/songwriter. Maar ik was aangenaam verrast door de positieve en enthousiaste reacties van het publiek. Ik zag ook dat na mij meer jonge artiesten optraden, waaronder één dame die twee hele mooie nummers ten gehore bracht op de gitaar en een Aziatische dame die ook een paar zelfgeschreven nummers op de piano uitvoerde. Ik heb erg genoten van deze avond, het zien van de andere artiesten en het zelf optreden voor zo’n relaxed publiek. Ditmaal koos ik voor de nummers Love Flow, Worse Before Better en So Natural. En het is grappig om telkens opnieuw te ervaren hoe, als ik eenmaal op het podium ben, ik alle spanning vergeet en gewoon geniet van het optreden. Ik moest namelijk vlak voor het optreden heel nodig naar de toilet. Maar die was telkens bezet, dus moest ik het wel volhouden tot na het optreden. En ik was bang dat ik me daardoor niet goed kon focussen op het podium. Maar eenmaal op het podium voelde ik niets anders dan de excitement om mijn muziek te laten horen. En na het optreden voelde ik mijn lichaam weer en rende naar de toilet hahaha. Maar het was echt een leuke avond. Het blijft telkens opnieuw de vraag waar je terecht komt als je naar zo’n open mic night gaat, maar San Diego is tot nu toe echt goed bevallen. Hieronder kunnen jullie weer een video vinden van de avond. Enjoy! 29-04-2009 Balboa Park Op deze woensdagmiddag heb ik de taxi genomen naar Balboa Park: één van de bekendste en grootste parken van San Diego. Balboa park staat bekend om de tuinen en musea die het park omringen. Met mijn boek Unaccustomed Earth van de schrijfster Jumpa Lahiri (bekend van The Namesake) in mijn tas heb ik een kijkje genomen in de Japanese Friendship Garden, wat een hele mooie tuin was met een Japans theehuis en een kleine waterval. Het was heel rustgevend dus heb ik daar een tijdje gezeten met mijn boek. Daarna ben ik gaan zitten in het openluchttheater van de Spreckels Organ Pavilion. Omdat er geen voorstelling was, was het helemaal leeg en kon ik lekker genieten van de zon en mijn boek. Tot slot heb ik een korte wandeling gemaakt door de Spanish Village Art Center. Dit centrum van kunstenaars bevat allemaal studio’s waarin zij hun kunst vertonen en verkopen, maar ook demonstraties en workshops geven. Helaas was het heel rustig toen ik daar liep, dus heb ik geen demonstraties gezien, maar er was wel een hele leuke sfeer. Het voelde echt als een gezellig klein dorpje aan met gekleurde stoeptegels, veel bloemen en allemaal kunstwerken. Dus ik heb genoten van mijn heerlijk rustige middag in San Diego…:) 28-04-2009 Train of Thought in The Marquee Mijn eerste show hier in San Diego was vandaag in The Marquee op de Train of Thought Open Mic Showcase. Ik had ze gecheckt op internet en heb gebeld of ik met mijn keyboard kon langskomen, wat geen probleem was. Dus na een middagje de buurt verkennen en een wandeling naar Fashion Valley, een grote mall met designer winkels, maakte ik mij klaar voor het optreden in The Marquee. Het is altijd weer een verrassing waar je terecht komt, zeker als je het van internet haalt. En omdat ik hier maar een week ben, kan ik niet eerst de venue checken zoals ik deed in Miami en de week erna terugkomen om mee te doen. Dus dan is het helemaal spannend... Aangekomen bij een deur waarop “The Marquee” stond, nam ik het gebouw in me op. Het gebouw zag er namelijk uit als een oude witte kerk. Maar toen we naar binnen gingen was de binnenkant omgetoverd tot een chille lounge met relaxte witte banken, gedimd licht en kunstwerken aan de muur van Bob Marley en andere legendes. Na mijn soundcheck begon een DJ te spelen voor de mensen die de zaal binnenkwamen en plaats namen op de witte banken. Ik meldde me ondertussen aan voor de open mic en zou als tweede artiest optreden. De show werd gehost door Gill S.O.T.U, een dichter en singer/songwriter die de show opende met zijn eigen freestyle, wat heel leuk was om te horen. Iedere artiest kreeg twee tracks, dus deed ik Love Flow en I Give You Music en gelukkig ging alles goed. Het was leuk om te zien dat hoewel het publiek heel laid back was, ik hoofden zag mee flowen met mijn muziek. Dus het was een mooie avond, zeker ook met de andere artiesten en dichters die optraden. Donderdag volgt de tweede open mic night, ditmaal in Rebecca’s. Maar voor nu kunnen jullie hieronder een indruk van de avond vinden. 27-04-2009 Next stop: San Diego, California Vandaag ben ik na een lange reis aangekomen in San Diego. Om 13:52 vertrok mijn vliegtuig vanuit Richmond naar Chicago, waar ik na 2,5 uur wachten eindelijk kon overstappen op het vliegtuig naar San Diego. Daar kwam ik om 20:00 's avonds aan. En het is altijd weer spannend of alle koffers zijn aangekomen, vooral met het keyboard dat met me meereist. Eenmaal bij de bagage band zag ik wel mijn koffer, maar niet mijn keyboardtas. Normaal zouden beide koffers op de band moeten verschijnen, maar mijn keyboardtas was nergens te bekennen...Dus ging ik naar de balie om te vragen waar mijn andere koffer was. Omdat ik weet dat het behoort tot afwijkende bagage hoopte ik dat hij ergens anders was afgeleverd en gelukkig was dat het geval. Zo blijkt maar dat het met elke maatschappij weer anders werkt. (Ik vloog namelijk met United Airlines vandaag. Voorheen vloog ik met United Airways en AirTrain. Ja, inderdaad, lijkt allemaal op elkaar, maar werken toch anders!). Ik werd gelukkig opgehaald door een vriend van me en zijn vrouw, wat fijn was omdat het al donker was toen ik aankwam. Daarna hebben we wat gegeten bij TGI Fridays en bijgekletst, waarna ze mij hebben afgezet bij mijn hotel. Het hotel ziet er gelukkig heel goed uit, dat is ook altijd weer een verrassing. Hier zal ik een week verblijven, waarna ik vertrek naar Los Angeles, wat alweer mijn laatste stop is van deze tour. Morgen ga ik een open mic checken en kijken of ik daar mijn muziek kan laten horen. Spannend! 26-04-2009 Laatste dag in Richmond... Vandaag was de laatste dag in Richmond. Op deze zondag hebben we echter niet veel gedaan, behalve het bezoeken van de Short Pump Town Center, een kleine mall, en het bezoeken van de bios, waar we de film 17 Again hebben gecheckt, wat een hele leuke film was. Richmond was dus een kort bezoek. Hoewel er niet veel te beleven was, ben ik blij dat ik Richmond bezocht heb en de crew van Soul Logistics in persoon heb ontmoet. Het was leuk om van de vele contacten die ik heb opgedaan via het netwerken op Myspace er een paar in het echt te ontmoeten. De volgende stop is San Diego, waar ik ook een myspace contact voor het eerst zal ontmoeten, namelijk Mighty Quinn, die twee tracks voor zijn rekening heeft genomen voor het Pravision album. Morgen zal een lange reisdag zijn, dus ga ik nu mijn rust nemen...Morgen meer over de San Diego stop. 25-04-2009 Obsessed, Tropical Soul Cafe en Sheba Dat zijn de drie woorden die mijn zaterdag hier in Richmond samenvatten. Na een ochtend uitslapen na de avond van gisteren hebben we de nieuwste film van Beyoncé gecheckt in de bios: Obsessed. Hoewel ik de film soms langdradig vond, moet ik wel zeggen dat ik het verhaal wel goed vond. Het gaat over de man van Beyoncé (Sharon in de film) die een nieuwe secretaresse krijgt op zijn werk (Ali Larter) en hem probeert te verleiden. Het wordt vergeleken met Fatal Attraction en Disclosure. Hoewel die man helemaal geen intentie had om vreemd te gaan, liet de film zien hoe zijn manier van omgaan met die secretaresse haar deed geloven dat hij iets met haar wilde. Natuurlijk was het in deze film wat extremer, want die Ali Larter werd op een gegeven moment een beetje psycho, waardoor het soms langdradig werd, maar het verhaal op zich was wel goed. In de avond hadden we weer afgesproken met Doug Evans en zijn vriendin in de Tropical Soul Café in Richmond. Dit café had een hele leuke sfeer en straalde veel muziek uit door de kunstwerken aan de muur, maar helaas was het niet zo druk. Er speelde wel een DJ, maar de muziek was zo hard dat je niet echt goed kon praten. Daarom zijn we daarna met z'n vieren naar Sheba gegaan, het Ethiopische restaurant waar we donderdag hadden gegeten. De serveerster had ons toen verteld dat er een Latin Night zou zijn op zaterdag. Maar toen we daar aankwamen bleek het meer een disco avond te zijn. Maar het was wel gezellig. Sheba was omgetoverd van gewoon restaurant naar een nacht lounge. Dus hebben we daar wat gedronken en heb ik weer die heerlijke cheesecake besteld hihi. Daarna zijn we weer richting het hotel gegaan. Morgen is onze laatste dag in Richmond. Maandag vertrek ik alweer richting San Diego. De tijd gaat snel... 24-04-2009 Soul Logistics Radio Show! Vandaag zijn we geweest bij de poetry night in de Union Street Coffee Shop, waar ook de crew van Soul Logistics aanwezig was om hun video show op te nemen. Deze crew bestaat uit Doug Evans, Rodney the Soul Singer en JD Haze, die met hun drieën de show maken. Zij zijn begonnen met de Soul Logistics Radio Show op de radio, waar ik ook twee keer telefonisch in de uitzending ben geweest. En nu hebben ze me live geïnterviewd voor hun video show die op Comcast Channel 3 wordt uitgezonden hier in lokale steden van Virginia. Ik heb de crew van Soul Logistics vanavond dus voor het eerst ontmoet. En ze zijn net zo gezellig in het echt als over de telefoon! Echt, het zijn hele oprechte mensen die zich willen inzetten voor iets goeds en dat doen zij op hun eigen entertainende manier, by giving "inspiration plus information", zoals zij dat zelf mooi zeggen. De poetry night was heel leuk om mee te maken. Er waren een aantal dichters die hun poetry voordroegen en het viel me op dat alle gedichten heel erg veel maatschappelijke betrokkenheid toonden. Veel gedichten gingen over de slechte omstandigheden waarin een gedeelte van de zwarte gemeenschap in Amerika verkeert, maar ook over de kracht die zij in zich hebben en willen gebruiken voor een goede toekomst. Dat vond ik heel mooi om te zien. Ook was er een andere jonge zangeres, Amber, die een heel mooie versie van Ain't No Sunshine uitvoerde. Omdat de vibe van die avond zo rustig en kalmerend was, heb ik een kort a capella optreden van "Worse Before Better" gegeven, waarna Doug mij heeft geïnterviewd voor de Soul Logistics Radio Show. Daarna zijn we nog naar een andere plek geweest, Liason, waar ook een open mic zou plaats vinden. Daar bleek echter een verjaardagsfeest plaats te vinden, dus hebben Doug, Rodney en JD Haze een kort optreden van 15 minuten weggegeven (ja, naast hun eigen video show zijn zij ook muzikanten) en daar heb ik gezien dat ze echte entertainers zijn, wat heel leuk was om te zien. Ze weten met hun drieën echt het publiek te vermaken. Ook van deze avond heb ik weer een video voor jullie, gewoon om een korte indruk te krijgen van de goeie vibes van Soul Logistics! 23-04-2009 Richmond, Virginia Yup, daar zit ik nu: Richmond, Virginia. Ben vandaag na een lange reis om 15:00 aangekomen in het Days Inn hotel in Richmond, Virginia. Na twee uurtjes in het vliegtuig van Miami naar Charlotte en nog een uurtje in het vliegtuig van Charlotte naar Richmond, arriveerden we eindelijk in Virginia. Ook hier hebben we een auto gehuurd, zodat we mobieler zijn en makkelijker naar plekken kunnen gaan. In de avond hebben we lekker gegeten bij een Ethiopisch restaurant genaamd Sheba. Ik heb voor het eerst Ethiopisch gegeten en ik moet zeggen dat het een beetje lijkt op de Surinaamse keuken, maar toch echt een eigen flavour heeft. Maar het was zeker lekker. Ook heb ik vandaag Doug Evans gebeld, de host van de Soul Logistics Radio Show in Petersburg. Zij zijn de reden dat ik ook Richmond bezoek, omdat zij me morgen zullen interviewen in de Union Street Coffee Shop, waar ook een open mic plaats vindt. We hebben afgesproken daar morgenavond te meeten, dus morgen een uitgebreid verslag daarvan! 22-04-2009 De laatste dag in Miami... Ja, vandaag is dan toch echt de laatste dag hier in Miami. Ik heb echt heerlijk genoten en zal zeker terugkeren vroeger of later. Deze dag hebben we nog laatste inkopen gedaan en de tijd genomen om rustig in te pakken. Ons laatste diner hebben we gehad in het World Resources Cafe op Lincoln Road, wat bijna onze thuisbasis is geworden, zo vaak als we daar gegeten en gewandeld hebben. Morgen moeten we om 05:00 opstaan om de vlucht van 08:20 te halen. Next stop: Richmond, Virginia! 21-04-2009 Chocolate Moose Music Cafe Vandaag heb ik deelgenomen aan de open mic in het Chocolate Moose Music Café en ik moet zeggen dat dit echt een heel leuk en bijzonder optreden was. Met name omdat ik ditmaal werd bijgestaan door mijn vriend op de drums. Hoewel we zelf allebei vaak optreden hebben we nooit samen alleen op het podium gestaan, maar deze avond was een mooie gelegenheid, omdat er een drumstel aanwezig was op het podium. Ik had zelf mijn keyboard meegenomen. Er was een akoestische piano aanwezig, maar omdat ik anders met mijn rug naar het publiek gekeerd zou zijn, heb ik ervoor gekozen om op de keyboard te spelen, zodat ik recht tegenover het publiek zat. We hadden de nummers ook niet geoefend, dus het was een spontane actie, maar ik wist dat we met z’n tweeën een goede show zouden neerzetten. Het café was helemaal vol en het publiek was heel aandachtig, wat leuk was om te zien, omdat de setting heel informeel was. Het publiek was gemakkelijk afgeleid, maar toonde tijdens het optreden hun volle aandacht en reageerde heel enthousiast op de nummers, wat natuurlijk heel fijn was. Het enige wat ik vervelend vond, en dit gebeurt me zo vaak, is dat mijn pedaal tijdens het tweede nummer telkens een beetje verschoof, omdat mijn voet natuurlijk een zachte druk uitoefent op het pedaal en als het niet vastzit, dan schuift het langzaam weg. Maar gelukkig ben ik mijn pedaal niet helemaal verloren. Dus ik heb echt genoten van het optreden. Oh ja, ik heb trouwens een foutje gemaakt hihi. Ik dacht dat ik morgen weg zou gaan. Maar ik ga donderdag weg. Op de een of andere manier had ik de hele tijd in mijn hoofd dat ik op een woensdag zou vertrekken, maar ik vertrek op 23 april en dat is op een donderdag. Dus een onverwacht dagje Miami erbij. Wat fijn is, want dan kan ik rustig bijkomen van het heerlijke optreden van deze avond. Kijken jullie zelf maar mee, de video staat hieronder…:) 20-04-2009 Nog maar twee dagen... En dan verlaat ik alweer Miami. Eigenlijk wilden we vandaag gaan jetskieën, maar het weer liet het niet toe. Hoewel het niet regenachtig was, bleek er wel een rode vlag op het strand te staan, wat betekent dat het niet toegestaan is om die dag te jetskieën of andere watersporten te doen, want dan is het gevaarlijk vanwege het onrustige water. Dus zijn we gewoon naar het strand gegaan en hebben we (voor het eerst sinds we hier in Miami zijn!) even op het strand gelegen en in de oceaan gezwommen. Niet te ver van het strand natuurlijk, want dat mocht niet. En dat kon je ook merken aan de golven, die waren best hevig. En hoewel ik geen strandmens ben (serieus, ik hou niet van zand tussen mijn tenen...), het was heerlijk om hier op het strand te liggen. De zon scheen lekker, een aangename wind waaide langs je heen en het blauwe water was niet te koud, waardoor je daar lekker kon afkoelen. In de avond hebben we weer bij familie gegeten, wat heel fijn was, omdat ik echt toe was aan een zelfgemaakte maaltijd na al dat restaurant eten. Morgen is mijn laatste dag en ben ik van plan nog mee te doen aan een open mic in de Chocolate Moose Music Café. Dan wordt het alweer inpakken en vertrekken richting Richmond, Virginia! 19-04-2009 Rollerskating Vandaag heb ik na lange tijd weer rollerskates aangetrokken. Op de een of andere manier had ik in mijn hoofd dat ik na 10 jaar niet geskate te hebben zonder moeite gewoon weer skates kon aantrekken en kon skaten. Maar zodra ik de skates aantrok moest ik me vasthouden aan de zijkant van de bank waar ik op zat. Het was grappig! Maar ik kan met trots zeggen dat ik niet ben gevallen en dat ik na een paar rondjes weer kon skaten zoals ik dat vroeger deed. Het was gezellig, want het was echt opgezet als een disco met zo'n discobal en leuke muziek. Het voelt bijna als kinds aan, wat heerlijk is als je constant bezig bent met muziekdingen te regelen. Even vergeten dat je volwassen bent en lekker skaten in de disco...:) 18-04-2009 Merchandise! Ok, dus vandaag zou ik naar een open mic gaan om daar ook aan deel te nemen. Maar ik moest me om 19:00 aanmelden, dus ik dacht, ok dan ga ik om 15:30 nog even een dutje doen, dan ben ik goed uitgerust. Maar toen werd ik pas om 18:45 wakker! Oeps! Dus heb ik besloten om niet te gaan haasten, want het zou een half uur duren voordat we daar zouden zijn. En voordat je dan helemaal opgefrist bent, ben je ook weer een half uur verder. Dus zou het te laat worden om aan te melden (telefonisch of per email kan niet). Maar omdat er dinsdag op dezelfde plek ook een open mic heb, heb ik besloten het te verschuiven naar dinsdag, zodat ik niet gehaast zou vertrekken. Door het verschuiven van de open mic heb ik echter wel tijd gehad om mijn eerste merchandise te laten maken! Haha, check de T-shirt en tank top hieronder! 17-04-2009 Chill Vrijdag Ik ben lekker aan het relaxen nu het nog kan hier in Miami. Het is echt de perfecte plek om bij te komen van de hectiek van de afgelopen paar weken en ook om weer de energie op te laden voor de komende maand, wanneer de tour zich voortzet in Richmond, San Diego en Los Angeles. Vandaag heb ik ook een show bevestigd gekregen in Los Angeles op 23 mei. Daar heb ik echt zin in, omdat het een singer/songwriter night is die ik mag openen, dus het wordt spannend. In de avond zijn we uitgeweest naar Mango, op Ocean Drive, een hele gezellige club met een live band, salsamuziek en mensen die heel goed salsa kunnen dansen, wat heel mooi was om te zien. Dus ik heb genoten. Morgen is er een open mic waar ik aan wil deelnemen, dus daarover morgen meer! 16-04-2009 Prime Outlets International Vandaag hebben we de trip terug gemaakt naar Miami. Maar niet voordat we de Prime Outlets hadden bezocht in Orlando. Een hele grote outlet van allerlei kleding- en schoenmerken. Het leukste van Prime Outlets vond ik mijn bezoek aan de kledingwinkel Calypso, waar ik muzikale steun uit een onverwachte hoek ontving. Toen ik namelijk binnenstapte vroeg de medewerkster of wij hier op vakantie waren. Toen legde ik haar uit dat ik uit Nederland kwam en aan het toeren was door Amerika en dat Florida één van mijn stops was. Zo, deze dame was zo enthousiast, dat ik haar een CD gaf die ze vervolgens in de winkel opzette, hihi. Daarnaast vertelde zij ook dat haar baas volgend jaar zou verhuizen naar Nederland. Haar baas was een vriendelijke vrouw afkomstig uit Brazilië die op en in Nederland verliefd was geworden en volgend jaar in het huwelijk zal treden met een Nederlandse man. Vandaar haar verhuizing naar Nederland. Grappig he! Dus riep ze haar baas ook naar voren en zo raakten we in een gezellig gesprek verwikkeld met Pravision op de achtergrond. Na een tijdje te hebben rondgewandeld in de outlet zijn we weer richting Miami gegaan. We zijn toen rond 17:30 aangekomen en hebben toen wat uitgerust. En in de avond zijn we naar de film geweest: I Love You, Man. Echt een hele grappige film! Ik had helemaal geen verwachtingen van deze film, want ik wist niet precies waar het over ging. Maar in New York hingen overal billboards van deze film, dus was ik toch wel nieuwsgierig. Maar ik heb de hele film door hardop gelachen, dus wat mij betreft echt een aanrader. Morgen ga ik me voorbereiden voor de open mic van zaterdag. Dit wordt dan alweer het laatste weekend in Miami. Hieronder vinden jullie een foto van de gezellige dames van de winkel Calypso! De vrouw links is de Braziliaanse die ons volgend jaar gaat vergezellen in Nederland. 15-04-2009 Universal Studios! Vandaag hebben we de road trip gemaakt naar Orlando Universal Studios! Na een rit van 4 uur bereikten we eindelijk Orlando en stonden we op het punt Universal Studios te betreden. Yay! Gelukkig was het niet zo druk, omdat Spring break (zomervakantie) hier vorige week geëindigd is. Dus konden we overal redelijk snel in. We hebben ritjes gemaakt in en door Twister, Terminator 2, Revenge of the Mummy, the Simpsons Ride, Jaws, MIB en E.T. Het was leuk om al die films weer opnieuw te beleven. Hoewel ik me niet alles kon herinneren en volgens mij niet eens alle films heb gezien, heeft Universal Studios ervoor gezorgd dat je in aanloop naar de attractie door middel van filmpjes weer wist wat de kern van de films waren. Om 21.00 vertrokken we dan eindelijk uit Universal Studios op zoek naar een motel om daar te overnachten. Want morgen gaan we naar de Prime Outlet, één van de grootste outlets in Orlando. Daarna zullen we weer vertrekken richting Miami. Universal Studios was fun! 14-04-2009 Open Mic Sessie Part II Vandaag zijn we weer naar een open mic geweest, ditmaal in de Chocolate Moose Music Cafe in Fort Lauderdale. Deze open mic was wel heel relaxed. Er was een klein podium in de hoek, maar wel met de nodige apparatuur. Aan de zijkant stond een akoestische piano. En de rest van het cafe was ingericht met muzikale kunstwerken aan de muur. De aanwezigen waren volgens mij voornamelijk muzikanten die op die avond zouden optreden. De vibe hier voelde wel goed aan, dus heb ik besloten aanstaande zaterdag weer terug te keren en deel te nemen. Na dit bezoek zijn we nog naar een andere bar geweest, maar op weg terug naar de auto zagen we een "entertainment center" dat ik even wilde checken. Ik dacht namelijk dat het een muziekcentrum was, maar toen bleek het een rollerskating disco te zijn. Ook al was het niet open, de eigenaar liet ons binnen een kijkje nemen. En het zag er leuk uit! Het had een beetje een kermis gevoel, met de kleuren en de spelletjes. De eigenaar was ook zo aardig om ons twee gratis kaartjes aan te bieden voor de komende week, dus komen we zeker terug om de skates uit te proberen, hihi. De tweede bar, The Dive Bar, was niet zo geweldig. Hoewel de bar een heel mooi podium had dat echt was ingesteld op goede live shows met lichteffecten en al, was er niet echt een leuke sfeer. Bovendien kwamen we een uur na de start van de open mic avond aan en was er niemand op het podium te bekennen. Dus was er niet echt veel te beleven. De grootste belevenis van die avond vond plaats 5 minuten voordat we ons hotel bereikten. We werden namelijk aangehouden door de politie! Hahaha, we reden blijkbaar (yeah, like we didn't know) 42 in een 30 miles zone. Maar hierzo geven ze je eerst een traffic warning, dus een waarschuwing, voordat ze je een boete geven. Pas als ze je weer betrappen, moet je volgens mij een boete betalen. En omdat het niet superveel scheelde met de toegestane snelheid kregen we een traffic warning. Maar echt, het was wel een belevenis, want je ziet dan achter je blauwe zwaailichten en je hoort een stem door een megafoon "please pull over" hahaha. Maar gelukkig was de agent niet vervelend, als je gewoon meewerkt is er niets aan de hand. Toen hij zag dat we uit Nederland kwamen, vroeg hij waar van Nederland wij kwamen, omdat hij zelf in Rotterdam is geweest. En omdat ik natuurlijk overal kans zie mijn muziek te laten horen, heb ik hem meteen een CD gegeven haha. Zo herinnert hij ons niet als "Dutch folks getting a traffic warning", maar als "Dutch folks who gave me some good music". ;) 13-04-2009 Open Mic Sessie Part I Vandaag heb ik een dag doorgebracht in de Dolphin Mall. Deze mall is zo groot, dat je door de verleiding van alle winkels uren bezig bent om een rondje door het centrum te voltooien. Want elke meter is er wel een winkel waarin schoenen mijn naam roepen, or is it just me and my shoe addiction? Haha, maar ja, ik heb na het passen van talloze schoenen de verleiding met veel moeite kunnen weerstaan. Want ja, zoveel ruimte heb ik niet in mijn koffer! Maar ik moet eerlijk toegeven, het is echt moeilijk rationeel na te denken als je zulke mooie schoenen om je voeten hebt. Hihi. Na een dagje in de Dolphin Mall zijn we naar Lincoln Road gegaan en hebben we daar nog een beetje rondgewandeld. In de avond hebben we gegeten bij het World Resources Café, wat echt een heerlijke maaltijd was. De avond was interessant en leek ons mee te nemen op een rit door Hollywood films. We gingen namelijk naar een bar, Cheers, waar een open mic avond zou plaats vinden. Eenmaal daar aangekomen, bevonden we ons in zo’n bar die je altijd in horror films of thrillers ziet, waarbij jongeren een road trip maken en dan in zo’n bar in de middle of nowhere terecht komen. De dame achter de bar leek echt een personage uit de film Coyote Ugly, voor degene die de film niet kennen, een schaars geklede dame die soepeltjes de drankjes op de bar tevoorschijn tovert. De weinige bezoekers die er waren, waren van middelbare leeftijd en leken niet helemaal nuchter. En hoewel het podium er goed uit zag, was de vibe er gewoon niet. De host van de open mic was zelf een gitarist die blues ten gehore bracht. En de enige deelnemers aan de open mic van die avond waren 3 rappers die geen indruk wisten te maken op mij of de andere leden van het publiek. Een van de rappers trok na het eerste nummer zijn t-shirt uit, vraag me niet waarom, zo warm was het niet. En na hun optreden betrad de blues-gitarist weer het podium. En dat was de open mic sessie voor die avond. Het hoogtepunt van Cheers was toch wel het feit dat we twee drankjes en een supergrote schaal met nachos voor 4 dollar hebben gekregen. Omdat dit een kort bezoek was en we nog tijd hadden besloten we nog een open mic te bezoeken, namelijk aan Churchill’s Pub. Dat zag er van buiten uit alsof het de thuisbasis was van Hell’s Angels. Maar omdat we daar toch al waren, gingen we toch even naar binnen. Gelukkig troffen we daar een jazz jam sessie aan, met allemaal studenten die genoten van de muziek. De open mic bleek echter niet daar plaats te vinden, maar aan de achterkant van de bar. Daar gingen we van de horrorfilm van Cheers naar de musical Hair met een meer alternatief publiek. Het was echt heel apart haha. De open mic daar was ook niet echt iets waar ik mijn ding kon doen, maar ik ben wel blij dat ik beide venues even gezien heb, want het is toch goed om te zien hoe de dingen daar aan toe gaan. Al met al was het een bewogen avond. Morgen staat weer een bezoek gepland aan een open mic, ben benieuwd waar we dan terecht komen! 12-04-2009 Vrolijk Pasen! Vrolijk Pasen iedereen! Ik doe er niet echt aan, maar vind het altijd gezellig om het te zeggen. Pasen hier is niet echt een grote gebeurtenis. De meeste winkels waren wel gesloten vandaag, maar Bayside, waar we gisteren ook zijn geweest, was wel open. Dus gingen we daar naartoe om Bayside overdag te checken. Nou, dat was net zo druk als de avond ervoor. Ook overdag was er live muziek, waren de winkels en restaurantjes open en was er een gezellige drukte. Omdat ik me niet zo lekker voelde hebben we ’s avonds rustig gegeten en zijn we vroeg terug gegaan naar het hotel. Voor de komende week staan er een aantal uitjes gepland voor open mic avonden die ik wil checken. Woensdag zullen we een tripje maken naar Orlando om daar een van de pretparken te checken, want Florida staat toch wel bekend om de vele pretparken die in Orlando te vinden zijn en dan is een trip naar Orlando toch gewenst! Maar eerst staat een dagje in de Dolphin Mall op het programma, daarover meer morgen. 11-04-2009 Weekend! Vandaag heb ik voor het eerst een kajak betreden. Hoewel ik geen type ben, dat echt van actiesporten houdt, wilde ik wel iets nieuws proberen hierzo in Miami. Dus zijn we naar North Beach geweest en hebben we een kajak gehuurd. Na ongeveer een uur peddelen (misschien was het korter, maar het leek een eeuwigheid! Haha) kwamen we aan op een eilandje en hebben we daar wat gezeten en gegeten, om vervolgens weer terug te peddelen. Gelukkig ging terug een stuk sneller, omdat we de stroom toen mee hadden. Ik zal niet snel weer in een kajak stappen, maar ben wel blij dat ik het heb gedaan. De natuur waarin we terecht kwamen was zo mooi, het blauwe water en de groene omgeving. In de avond hebben we Bayside bezocht. Dat was heel gezellig! We reden er toevallig langs en hoorden muziek in de verte en zagen een verlichte haven. Dus zochten we een parkeerplek en zijn we gaan kijken wat er te beleven viel. Nou, we kwamen terecht in een gezellig centrum van restaurants, live muziek en winkeltjes. Dus ik heb me zeker vermaakt op deze heerlijke zaterdagavond in Miami! 10-04-2009 Goede Vrijdag Eindelijk een relaxte dag zonder al te veel zorgen. Na een heerlijke show in Tobacco Road heb ik rustige dag gehad in Miami. Het weer is eindelijk, de omgeving is zo mooi. Voor degenen die in Suriname zijn geweest, het lijkt er heel veel op. De natuur met de palmbomen en de wegen, het is echt genieten om in de auto te rijden en gewoon naar buiten te kijken. Na twee familiebezoeken en heerlijk zelfgemaakt eten (het eten van restaurants na twee New York is lekker, but there’s nothing like a home cooked meal) hebben we in de avond gelopen over Ocean Drive. Deze straat is in de avond vol met dressed up people ready to hit the clubs, bars and restaurants. Wij hebben een restaurantje opgezocht en nog genoten van een garnalen cocktail en classic cheesecake (kwarktaart). Dus ik heb een hele relaxte dag gehad. Vandaag was ook mijn vader jarig, dus pa, happy birthday!!! Het komende weekend blijft de relaxte vibe hangen, want de twee weken in New York waren zo druk dat rust echt nodig is. Dus geniet ik van mijn vrije weekend en ik hoop jullie ook! 09-04-2009 Tobacco Road Zo, mijn eerste optreden in Miami was heerlijk! Ik betrad om 00:10 ’s nachts het podium in het legendarische Tobacco Road café in Miami. Het had een hele mooie sfeer, want het café had allemaal ingelijste posters aan de muur van de jazzlegendes, zoals John Lee Hooker, die daar in het verleden hebben opgetreden. Voor mij trad een andere band op die veel aanhang had meegenomen, dus het was een volle zaal. En hoewel deze band hele aparte muziek ten gehore bracht, vraag me niet wat de structuur was van hun liedjes, het was echt heel apart en heel anders dan wat ik ging uitvoeren, het publiek voelde mijn muziek! Echt, ik had niet verwacht dat de mensen zoveel support zouden tonen, omdat de muziek voor mij zo anders was. Ik had oorspronkelijk vier nummers voorbereid, maar het publiek wilde telkens meer, dus heb ik uiteindelijk een set van acht tracks gespeeld. En ik kan zeggen dat zowel het publiek als ik echt hebben genoten van de avond. Uiteindelijk vertrok ik om 01:00 weer richting het hotel met een grote glimlach op mijn gezicht. Voor mijn gevoel was deze avond de beste show tot nu toe. De reden waarom kan je hieronder terug zien in de video! 08-04-2009 Cruisin' in Miami Zo, ik heb even een dagje moeten overslaan wat betreft mijn dagboek, want ik ben vandaag de hele dag onderweg geweest. Dinsdagavond had ik mijn laatste optreden in Googie’s Lounge above the Living Room. Hoewel het een hele mooie ruimte was, was het jammer dat er weinig mensen waren te bekennen voor een publiek. En de mooie witte vleugel die daar op mij stond te wachten klonk supervals! Haha, hoort er allemaal bij. Al met al was het een gezellige show voor mijn aanhang, als een mooi afscheid van New York en de afgelopen twee weken. Vanochtend werd ik om 08:05 opgehaald door een speciale taxibus die ook andere mensen ging ophalen om ons vervolgens op het vliegveld af te zetten. Dat was ook een avontuur. De chauffeur was namelijk een beetje nerveus, omdat hij erg achter liep op zijn schema. En een van de passagiers liet duidelijk merken dat ze baalde, omdat ze misschien haar vlucht zou missen (wat overigens niet het geval was). Dus ging hij heel erg haasten. En het verkeer in New York is echt erg, mensen blijven niet echt op een rijstrook. Dus deze kill rijdt in zijn haast langs een taxi, zo’n yellow cab, en hij raakt die man gewoon. Dus die man werd ontzettend boos en begon hem uit te schelden. En dit gebeurde allemaal tijdens het rijden. Dus op een gegeven moment dwong die taxi chauffeur van de yellow cab onze chauffeur om te stoppen. Zo, toen die twee uitstapten dacht ik echt dat ze met elkaar op de vuist zouden gaan. Die man was zo agressief, maar gelukkig bleef onze chauffeur kalm (naar omstandigheden dan). Dus gaf hij zijn gegevens, waarna we weer verder gingen. Maar hierdoor waren we dus enorm verlaat. Gelukkig was ik ruim op tijd, dus maakte ik me niet al te veel zorgen. Maar het was wel een vervelende situatie. Maar deze dag was natuurlijk niet compleet zonder nog een worst case scenario in de avond. De vlucht naar Miami verliep gelukkig zonder problemen, maar de trip van het vliegveld naar het hotel leek een eeuwigheid te duren! We hadden namelijk een auto gehuurd van tevoren, betaald en alles, ook aangegeven dat we een Pontiac met GPS wilden. Nou, ten eerste bleek dat je een borg moest betalen van 250 dollar. En omdat we het niet contant bij ons hadden en de creditcard op mijn naam niet gebruikt kon worden, omdat de reservering niet op mijn naam was, moesten we helemaal terug van de autoverhuurplek naar het vliegveld, daar pinnen en dan weer terug naar de autoverhuurplek. En opnieuw in de rij staan. Toen bleek dat ze niet voldoende navigators hadden en de Pontiac ook niet meer in voorraad hadden. Dus reden we uiteindelijk met een kaart in een Cobalt naar het hotel. Dit alles bij elkaar duurde ongeveer 4 uur. Maar ik moet wel zeggen, eenmaal aangekomen in het hotel was het wel fijn. Miami is heerlijk, zo met de palmbomen om je heen. Het strand is vlakbij. En morgenavond mijn eerste show in Tobacco Road. I’ll be cruisin’ in Miami! 06-04-2009 We rocked the show!!! De show van deze avond was GRUWELIJK!!! De band en ik waren echt op dreef en hebben heerlijk gespeeld. Het optreden vond plaats op de One Mic Nite in Hacienda, waar ook een aantal andere bands optraden. Het leuke van dit optreden was ook een onverwacht bezoek van een docent van mij van de Universiteit van Amsterdam waar ik gestudeerd heb. Deze docent stond op mijn mailinglist en heeft onder andere de flyer van deze show ontvangen, was toevallig in New York (hij doceert ook in Amerika) en besloot de show te bezoeken. Wat een verrassing! Helemaal leuk, omdat hij mij heeft begeleid bij mijn afstudeerscriptie en op de hoogte was van mijn muzikale aspiraties. Dus het was erg leuk dat hij dit optreden zo in New York heeft kunnen meemaken. De set van 5 tracks die we deden ging echt heerlijk, dat is het enige woord wat ik nu kan bedenken. We voelden het allemaal in onze botten en het publiek voelde het ook. Hoewel het geluid niet helemaal top was, was de passie die ieder lid van de band in het optreden stopte echt tot in mijn tenen te voelen. WOW! Na het optreden nam de host van de show Marcos Luis (linksboven op de foto) mij even terzijde voor een kort interview. Daarna heb ik nog wat nagepraat met de band, omdat dit de laatste avond was dat we elkaar zagen, en vervolgens ben ik met een heerlijk gevoel terug gegaan naar het hotel. En de hele tijd gaat er maar een ding door mijn hoofd: We rocked the show!!! 05-04-2009 Broadway! Een trip naar New York is eigenlijk niet compleet zonder het zien van een musical op Broadway. En dus zijn we vandaag richting Times Square gegaan, waar we het prachtige Westside Story hebben gezien. En ik zeg bijna nooit prachtig als het gaat om musicals, maar echt, deze musical was “WOW”! Ik kreeg kippevel van de muziek, de dans, de kostuums, gewoon van het geheel. De bekende liedjes, waarvan de meest bekende “I like to be in America, everything’s free in America…”, werden echt heel mooi uitgevoerd. En het orkest Het klonk echt als filmmuziek maar dan live uitgevoerd, heerlijk! Ik heb er echt van genoten. Het was een mooie relaxdag voor de laatste twee dagen hier, waarop nog twee optredens volgen. Morgen weer met de band. De avond daarna mag ik zelf een mooie witte vleugel bespelen in de Googie’s Lounge. Dat is dan alweer mijn laatste avond in New York. Op woensdag vertrek ik naar Miami, waar 9 april alweer een optreden staat te wachten in de Tobacco Road. Maar eerst de show van morgen voorbereiden, die plaats vindt in de Hacienda Lounge in SoHo. Spannend! 04-04-2009 Camaradas! Het eerste optreden met de band in Camaradas is achter de rug! Het was een mooie avond. Camaradas is een kleine bar, maar met een gezellige en intieme setting. Voor deze avond is ook een vriend van mij meegekomen, Rusty Hackett. Ik heb hem ontmoet tijdens mijn summercourse een paar jaar terug, op de Berklee College of Music. En toevallig was hij ook in New York, (hij woont in Los Angeles) en kwam mee supporten. Maar deze avond deed hij meer dan dat! Rusty deed namelijk zang op Berklee en dus heb ik hem uitgenodigd op het podium om samen de bekende jazz track Summertime te zingen. Een bijzonder optreden, waarvan een stukje ook in de video te zien is. De rest van het optreden ging ook goed. Met name de tweede helft na de pauze was heerlijk en de band en ik hebben ervan genoten. En ik moet vermelden dat Christina Lee, de pianiste van de avond, een rood keyboard heeft! Heel dope, heb ik nog nooit eerder gezien. Dus check bij deze de video van de avond, mijn excuses voor de slechte belichting, maar ik hoop dat de muziek het goed maakt. Geniet ervan! 03-04-2009 It's good to be back! “It’s good to be back!” Voor mijn eerste music trip naar New York was dat heel leuk om te zeggen! Haha, ja, deze avond was echt leuk. Zoals vorige week was het publiek weer heel supportive en om deze week als feature artist op te treden was helemaal leuk. Ik deed een set van 5 tracks, waarvan 4 op de piano en eentje alleen met een instrumentale track (Do What I Do). Wat ook leuk was, was om het café binnen te lopen en het bord te zien met mijn foto ter aankondiging van de show. Toch wel bijzonder dat zo mee te maken in New York! Naast mijn optreden waren er deze avond ook veel stand up comediens die het publiek kwamen vermaken, waarvan ik eentje ook herkende van vorige week. Heel leuk om zijn act weer te zien, ook al waren sommige grappen hetzelfde. Het bijzondere van stand up comedy vind ik altijd dat je dezelfde grappen moet vertellen, alsof je ze voor het eerst vertelt. Dat is volgens mij ook de kunst ervan en dat deed hij wel goed. Daarnaast was er een Britse jongen die twee liedjes deed. Het bijzondere aan hem vond ik dat hij zichzelf begeleidde alleen op basgitaar. Maar hij deed het heel goed en gaf een mooi optreden. En tot slot eindigde de host Chris, een Chinese jongen, ook met twee tracks op zijn gitaar. Het grappige aan hem vond ik, dat als je hem ziet helemaal niet de stem zou verwachten die je hoorde toen hij zong. Maar dat is altijd het leuke, muziek is zo universeel. Het maakt niet uit hoe je eruit ziet of waar je vandaan komt, goede muziek wordt herkend en erkend. De weg terug naar het hotel vanuit Chinatown was ook heerlijk, want op het metrostation was een band van 3 jongens liedjes aan het spelen, zo laat nog in de avond. Maar ze zongen zo mooi! Het zorgde echt voor een bepaalde sfeer, die je alleen in films ziet bijna. Morgen is het eerste optreden met de band, waar ik echt naar uit kijk. Het optreden vindt plaats in Spanish Harlem (ik moet dan altijd aan dat liedje denken van Wyclef “Maria, Maria, she reminds me of a west side story, growing up in Spanish Harlem…”). Maar goed, daarover meer morgen! Voor nu kunnen jullie de video checken van de avond bij de Five Points Variety Hour. Enjoy! 02-04-2009 It's all in the game... Zo goed als vorige week vrijdag ging, toen ik voor het eerst optrad in New York, zo erg eindigde deze avond. Ik zal maar bij het begin beginnen. Om 21:30 stond ik gepland voor een optreden in de 169 Bar. Ik arriveerde daar ongeveer om 20:00 om te checken wat voor podium het was. Nou, dat was een kleine bar ergens in Chinatown, waar geen mens te bekennen was en het podium zag er ook niet aantrekkelijk uit. Daarnaast wist ik van tevoren, dat je als artiest een bepaald aantal mensen moet trekken. In New York is dat heel veel het geval. Daarom geven veel clubs en bars de voorkeur aan lokale artiesten, omdat die daar al een fanbase hebben. Maar ik ben natuurlijk een Europese artiest, waarvan nog niemand gehoord heeft. Het doel van die tour is dan ook om naamsbekendheid te vergaren. Maar dat gaat natuurlijk heel moeilijk als je geen podium krijgt om je muziek te laten horen. Dus het is bijna het kip of het ei probleem. Maar de 169 Bar wilde me wel een kans geven als ik minsten 15 mensen kon trekken. Mijn inschatting was dat ik dat wel voor elkaar kon krijgen. Maar…helaas is dat niet gelukt. Toen ik daar met mijn aanhang zat kwam de geluidsman langs om te tellen hoeveel mensen ik had meegenomen. Vervolgens liep hij weer weg. En omdat ik wist dat ik niet aan de eis voldeed ben ik later naar hem toe gegaan om te vragen wat nu de situatie was, waarop hij antwoordde dat hij me niet kon programmeren, omdat er niet voldoende mensen waren voor mij. Ouch. Het is heel hard, maar dat is nu eenmaal het systeem en deel van het ondernemen van je eigen tour. Hoewel de bar stampvol was met mensen die waren gekomen voor de band die voor mij zou optreden, mocht dat niet baten. Het was duidelijk dat als ze geen geld aan je konden verdienen (door de drankjes van je aanhang) dat je dan niet het podium mocht betreden. En dus vertrokken we uit Chinatown, weer richting Manhattan om daar bij te komen van de harde realiteit van de muziekindustrie. Het is pijnlijk, maar het hoort er allemaal bij. Gelukkig staan er voor de komende dagen optredens gepland, waarbij dit systeem niet van toepassing is. Morgen treed ik op als feature artist bij de Five Points Variety Hour, waar ik vorige week ook heb opgetreden. En zaterdag vindt het eerste optreden met de band plaats, waar ik ook veel zin in heb. Hieronder vinden jullie de homepage van de Five Points Variety Hour, waar ze mijn optreden al hebben aangekondigd, dus dat is in ieder geval iets om naar uit te kijken en deze vervelende avond achter me te laten. It’s all in the game… 01-04-2009 Stilte voor de Storm Vandaag was de laatste dag voor de drukte begint, dus hebben we de metro gepakt richting Downtown. Daar wilden we Ground Zero bezoeken. Hoewel er eigenlijk niet veel te zien is, slechts een bouwput, was het toch bijzonder om te zien. Ik ben in de zomer van 2001 voor het laatst (en ook voor het eerst trouwens) in New York geweest, toen de Twin Towers er nog stonden. En om zo die leegte te zien waar de gebouwen hebben gestaan, wetende wat zich daar heeft plaats gevonden, geeft je toch wel rillingen. Aan de overkant van Ground Zero stond een kleine kapel die we hebben bezocht. Daarin stond een soort tentoonstelling van het vrijwilligerswerk dat de kerk heeft verricht, met name tijdens 11 september en de weken erna. De vrijwilligers hebben namelijk familieleden van slachtoffers en reddingswerkers opgevangen. Zij zorgden voor een luisterend oor, voor eten en drinken, voor een plek voor de reddingswerkers om even uit te rusten, voor een kalme en rustige plek om bij te komen en de ramp te verwerken. Hiervan hadden ze allemaal foto’s tentoongesteld en korte verhalen van de vrijwilligers weergegeven. Dit was heel mooi om te zien. Ook al was het een korte trip, ik ben blij dat we dit toch gezien hebben. Voor de rest van de dag heb ik uitgerust en mij voorbereid voor de komende week, want vanaf morgen heb ik elke avond een optreden behalve zondag. Dit was slechts de stilte voor de storm… 31-03-2009 Wat is het ergste dat je kan gebeuren...? Wat is het ergste dat je kan gebeuren als je als artiest op eigen initiatief met een keyboard naar Amerika reist om daar een tour te ondernemen? Je keyboard, het hele instrument waar jouw performance om draait, doet het niet. Ja, dat is mij dus gebeurd. Toen ik mijn keyboard uitpakte en het aan wilde doen om te oefenen, ging hij niet aan. Na veel geduw en getrek met de adapter was er nog steeds geen verandering in deze balen situatie! Toen ik eenmaal de adapter van dichtbij bekeek, zag ik dat één van de uiteindes gebogen was en een stukje van het omhulsel zelfs was afgebroken. In Nederland deed die adapter het nog, dus hij zal tijdens het reizen wel beschadigd zijn. Mijn enige hoop is dat ik in een muziekwinkel ergens in de buurt een nieuwe adapter kon halen, ALS het aan de adapter lag. Dus liep ik na een korte zoektocht op Google vandaag naar 48th street richting de muziekwinkel Sam Ash. Met de kapotte adapter in mijn tas en een verfrommeld briefje waarop ik het merk van het keyboard had geschreven vroeg ik bij de kassa of ze een nieuwe adapter voor me hadden. En wat vertelde de meneer achter de toonbank mij? “We hebben ze niet meer in voorraad.” Great…Maar gelukkig was er nog een filiaal aan de overkant waar ze misschien nog de adapters in voorraad hadden, zo vertelde de medewerker mij. Dus liep ik met een zwaar gewicht op mijn schouders en de kapotte adapter in mijn hand naar de overkant. En ja hoor, daar hadden ze hem wel. Phew! Hoewel ik niet zeker wist of deze adapter wel goed zou aansluiten op het keyboard, heb ik hem toch gekocht, wetende dat ik hem terug kon brengen mocht hij het niet doen. Eenmaal terug in het hotel pakte ik vol spanning mijn keyboard weer uit. Vervolgens pakte ik het doosje waarin de nieuwe adapter zat uit. Hoopvol bracht ik het ene uiteinde van de kabel naar de achterkant van de keyboard…en ja! Hij paste! GREAT! Nu nog de stekker inpluggen en hopen dat de keyboard deze keer wel aangaat. En ja hoor, het display licht op en mijn geleende keyboard (thanks Parveen!) doet het weer. Je weet niet hoe opgelucht ik ben. Met alle spanning van de afgelopen en komende tijd lijkt New York geen saaie dagen te bevatten. Ben benieuwd wat me morgen te wachten staat… 30-03-2009 Sex and the City tour en de Tweede bandrepetitie Vandaag was een lange dag! Om 11:00 vertrokken we naar richting de Pulitzer Fountain om op de Sex and the City tourbus te stappen. En vanaf dat moment reden we door heel New York, terwijl onze gids alle plekken aanwees die in de serie getoond worden. Onze gids, een vrolijke blonde dame genaamd Lu, stelde dan telkens de vraag of we ons nog bepaalde scènes konden herinneren om vervolgens de locatie te zien waar die scène was opgenomen. Daarna liet ze ook de betreffende scènes zien op DVD, zodat je het nog eens terug kon zien op het scherm. Dat was echt heel leuk, vooral omdat alles er heel anders uitziet dan je verwacht. Op televisie ziet alles er zo glitter en glamour-achtig uit. Maar in het echt is alles veel kleiner en…ja…gewoner haha. Maar wel leuk, om alles zo van dichtbij te zien. We zijn ook een paar keer uit de bus gestapt om zelf door de straten te lopen en de winkels te bezoeken die in de serie ook zijn bewandeld en bezocht. Een tour die ik niet had willen missen! Na een korte rust- en eetpauze in het hotel vertrokken we om 17:00 richting de rehearsal studio voor de tweede bandrepetitie. Dit ging heel goed, beter dan de vorige keer zelfs. Ik denk dat we nu allemaal goed op elkaar zijn ingespeeld en alles goed hadden onthouden van de vorige keer. De sfeer was relaxed en alles klonk goed. We hebben alle tracks goed kunnen doornemen en ook de volgorde bepaald voor de twee shows. Wat ik heel leuk vond was het repeteren van ’Cuz I’m A Lady. Het blijft toch mijn debuutsingle die veel deuren voor me heeft geopend en heeft zoveel verschillende gedaantes aangenomen. Ik heb het kunnen spelen met de band van Randall Corsen tijdens de Culturele Zondagen met een band met Zuid-Amerikaanse vibes. Tijdens het Hindustaans Filmfestival heb ik het gespeeld met Raj Mohan en zijn ensemble en de muziek gefuseerd met Indiase invloeden. En nu met deze band in New York krijgt het weer een nieuw jasje. En elke keer blijft het voor mij een mooie track om te spelen en het is zo heerlijk om te zien hoe ’Cuz I’m A Lady na die twee jaar zich nog steeds weet te ontwikkelen en nieuwe kanten laat zien. Ik ben echt heel blij met hoe de repetities zijn verlopen en kijk uit naar komend weekend! Hieronder een korte impressie van de repetitie van vandaag, krijgen jullie ook meteen een indruk van de gezellige bandleden... 29-03-2009 Een zondag in New York... Vandaag heb ik kennis gemaakt met de mensen van GOPIO: global organization of People of Indian Origin. Deze organisatie biedt een netwerk voor Hindostanen uit de Indiase diaspora over de hele wereld. In Nederland hebben we ook een tak van GOPIO en vandaag heb ik in de New Yorkse wijk Queens de Amerikaanse tak ontmoet. Hoewel het hier een wat oudere generatie betreft, was het wel leuk om te zien dat ze geïnteresseerd waren in de optredens die ik zal weggeven in New York. Ik betwijfel of ik hen zal terugzien volgende week bij één van mijn optredens, maar misschien dat ik hun kinderen daar wel tegenkom haha. Voor morgen staat de tweede repetitie met de band op de agenda. Maar dat is pas ’s avonds, van 18.00 tot 21.00. Daarvoor heb ik echter een afspraak met DE toeristische attractie voor alle Sex & the City fans: de Sex & the City Hot Spots tour! Haha, ik heb er veel over gehoord en wilde het als eigenares van alle Sex & the City seizoenen EN de Sex & the City film zelf ervaren. Dus morgen zal ik vanaf 11:00 een tour maken door New York van 3,5 uur waarbij ik langs alle plekjes ga die in de serie een rol hebben gespeeld. Ik ben benieuwd! 28-03-2009 Wandelen over Broadway... Vandaag heb ik een relaxte dag gehad. Ben bijgekomen van de spanning en excitement van gisteravond. Mijn moeder en ik hebben vandaag Broadway afgelopen, genietend van de eindeloze winkelstraten. Het was echt een gezellige zaterdag, want op onderweg liepen we langs een breakdance crew die een show weggaf op de stoep, omringd door allemaal toeschouwers. Met zo’n stereo die “Don’t stop til you get enough” van Michael Jackson afdraaide, heel leuk! En een paar blokken verder passeerden we een funk band die ook een show weggaf op de stoep, een groepje oudere mannen die Earth, Wind and Fire speelden, en goed!! EN…ik heb de flyers opgehaald! Deze flyers bevatten de data van de shows in New York en zullen gebruikt worden voor de promotie. Ze zien er echt mooi uit, ben er heel tevreden mee. Kijk maar hieronder…Tot zover mijn zaterdag, ik ga nu lekker een mini gold iced cupcakeje eten. Hmmmm… 27-03-2009 Eerst optreden in New York: Five Points Variety Hour Ik heb net mijn eerste optreden in New York achter de rug en ik moet zeggen: WOW! Ik werd om 19:30 verwacht in het Silk Road Café, dat zich bevindt in Chinatown. Gelukkig was het niet moeilijk te vinden en hebben we nog een uurtje door Chinatown gewandeld. Ik was wel erg gespannen, omdat het natuurlijk de eerste keer was en ik niet wist hoe het New Yorkse publiek is, maar de mensen van het café waren in ieder geval heel vriendelijk. Ik kreeg vlak voor de show nog een korte soundcheck. Ik had van tevoren al afgesproken dat ik gebruik zou maken van de keyboard die daar aanwezig was, zodat ik niet mijn eigen keyboard hoefde mee te nemen. Toen ik echter de soundcheck wilde doen, zag ik dat er geen pedaal aanwezig was. GELUKKIG was ik op alles berekend en had ik mijn eigen pedaal meegenomen (just in case en zo zie je maar, ben blij dat ik die zware tas van mij niet voor niets door Chinatown gesjouwd heb haha). Die deed het gewoon goed, dus was ik all set voor het optreden. Het publiek was al vanaf het begin van de avond heel supportive. Na een singer/songwriter op de gitaar en twee stand up comediens was het eindelijk de beurt aan mijn om het podium te betreden en mijn twee nummers Love Flow en Worse before Better ten gehore te brengen. Bij de eerste noten van Love Flow kwam ik er echter achter dat mijn pedaal het niet meer deed! Ik vond het zo raar! Tijdens de soundcheck ging alles goed, dus ik begreep niet wat er aan de hand was. En het gekke was, dat het effect nu omgekeerd bleek: als ik de toetsen aansloeg en vasthield dan was het geluid kort, maar als ik de toetsen dan losliet bleef het geluid aanhouden, wat dus het effect is van een pedaal. In dit geval moest ik dus omgekeerde logica toepassen, wat tijdens het spelen erg verwarrend was. Maar blijkbaar merkte het publiek niks van mijn verwarring, want ze waren heel enthousiast en nadat ik klaar was en op het punt stond het podium te verlaten riepen de host en het publiek om nog een nummer! Dus keerde ik terug naar het podium en liet een stukje horen van So Natural. Dus mijn eerste optreden was een succes. En toen ik mijn pedaal weer wilde meenemen, zag ik eindelijk was er mis was gegaan. Hij was helemaal niet aangesloten! Blijkbaar had de geluidsman het pedaal losgekoppeld tussen de soundcheck en het optreden, omdat de keyboard toen even aan de zijkant werd gezet. Maar dat wist ik dus niet haha. Maar het maakt allemaal niet uit, want het publiek heeft ervan genoten en…ik krijg nog een kans! Toen ik op het punt stond te vetrekken kwam de producent van de show naar me toe en vroeg of ik volgende week weer wilde optreden, maar dan als feature artist, wat betekent dat je een langere set krijgt, je bent dan als het ware de headliner van de avond. Natuurlijk heb ik meteen ja gezegd! Dus voor volgende week heb ik een optreden erbij, ik kijk er nu al naar uit! 26-03-2009 Eerste bandrepetitie! Vandaag heb ik voor het eerst de band ontmoet. Miguel Flores, de drummer van de band, is mijn contactpersoon geweest en heeft de andere bandleden bij elkaar getrommeld om mij te begeleiden voor twee optredens in New York. Hoewel ik alle vertrouwen had in hun kwaliteiten, is het toch altijd spannend, omdat ik geen van hen ooit in persoon had ontmoet. Maar myspace en muziek brengt mensen bij elkaar, zo bleek ook vanavond. De band is GOED!!! Christina Lee neemt de piano voor haar rekening en is zelf al een getekende artiest. Heerlijk om haar piano te horen spelen en te horen hoe zij haar eigen draai geeft aan mijn nummers. Phil Smith is de bassist in de band en brengt de funk erin. Miguel Flores is dus de drummer van de band en treedt zelf regelmatig op. Hij heeft onder andere in het legendarische Blue Note café gespeeld. De gitarist Richard Ramos maakt met zijn eigen vibes de band compleet. De eerste repetitie ging heel goed. We hebben 3 uur lang gerepeteerd en elk nummer twee keer doorgenomen om de structuur af te spreken en de breaks en vibes van de nummers te bepalen. Van de 8 tracks in het repertoire hebben we alleen eentje niet kunnen doen. Maar maandag 30 maart hebben we een tweede repetitie gepland om alles nog een keer door te nemen. De muzikanten zijn echt heel relaxed, heel fijn om mee te werken en gezellig! Hoewel ik echt moe was en nog steeds een beetje last had van jetlag, kon ik door hun goede energie alles geven. Dat was mijn eerste repetitie, hieronder kunnen jullie een video vinden van deze repetitie, om een indruk te krijgen van wat er op 4 en 6 april staat te gebeuren. Maar mijn eerste optreden vindt morgen plaats, daarover meer in mijn volgende blog! 25-03-2009 Welkom in New York! Zo, ik ben na een jaar voorbereiding eindelijk gearriveerd in New York City! Het was een goede en rustige reis en ben goed aangekomen. Ook mijn baggage en keyboard zijn allemaal onbeschadigd in New York aangekomen. Ik ben na een korte verkenning van de buurt tot de conclusie gekomen dat het centrum op loopafstand is en kwam tot mijn blijde verrassing de Chrysler building en schaatsbaan bij Rockefeller Center tegen op weg naar Times Square. Morgen begint het echte werk, dan is mijn eerste repetitie met de band. Dus nu ga ik snel wat eten, uitrusten en de jetlag verwerken, zodat ik morgen aan de slag kan! Weltrusten vanuit New York!